Op deze pagina vind je regelmatig updates over de arbeidsmarkt voor 55+ professionals.

De berichten vind je ook op de LinkedIn pagina 55+ loopbaancoaching. Als je mij volgt zie je de updates ook op je tijdlijn voorbij komen.

19 maart 2019

'Liever jonge leraren dan zij-instromers opleiden'

Minister Van Engelshoven, sprak op een congres over en voor opleiders van leerkrachten. Volgens BNdeStem zei de minister daar het volgende:

,,Met het oog op de toekomst zie ik liever meer jonge leraren op de opleidingen dan zij-instromers", sprak Van Engelshoven de zaal toe tijdens de opening van het congres van opleidingsverenigingen Velon en Velov. ,,Dat is ook mijn ambitie: veel meer studenten op de lerarenopleidingen krijgen. We moeten daarom ervoor zorgen dat de opleidingen aantrekkelijk zijn." Over het omscholen van mensen uit het werkveld naar het klaslokaal: ,,Daar moeten we genuanceerd naar kijken. Niet iedere zij-instromer is hetzelfde. In het beroepsonderwijs kunnen ze met hun actuele vakkennis gemakkelijk instromen. De vraag is hoe we zij-instroom ook in het basisonderwijs structureel kunnen maken."…

Ik viel van mijn stoel toen ik dit las. Zei ze dit echt?... Bedoelde ze echt: doe maar liever niet, die zij-instromers. Die 30, 40, 50 plussers die alsnog voor de klas willen. Dat is maar lastig en moeilijk.

Bij mij rezen de volgende vragen:

  • Als je jong bent, moet je meteen de goede opleiding kiezen en in dat beroep de rest van je werkzame leven (minstens 40 jaar!) blijven. Na 10, 20 of 30 jaar van vak wisselen en je om laten scholen is raar en lastig volgens deze minister.

  • Als je jong bent, ben je blijkbaar wel allemaal hetzelfde….. (niet elke zij-instromer is hetzelfde…). Als je ouder en ervarener bent is dat geen pre maar eerder lastig! Mijn vooronderstelling was dat ouder, wijzer, stabieler je misschien wel een betere leraar maakt. Dat zij-instromers in het onderwijs fijn zijn omdat ze andere ervaring en inzichten meebrengen.

  • Als na 10, 20 of 30 jaar je baan ophoudt te bestaan en je wilt het onderwijs in… ho ho ho. En ja, ik snap natuurlijk ook wel dat je niet zomaar voor de klas kunt. Natuurlijk moet je omgeschoold worden. Maar deze minister ziet dat niet zo zitten. Pech voor al die mensen die na 10, 20 of 30 werkzame jaren, graag hun loopbaan voor de klas voortzetten. Pech ook voor deze minister. Die blijkbaar nog steeds niet snapt dat de toekomst ligt in werkend leren en lerend werken. Dat banen komen en gaan en dat omscholing normaal gaat worden.

  • Pech ook voor die 40, 50, 60 plussers die van baan, beroep, richting willen of moeten veranderen. Ook deze minister vindt het omscholen van ouderen eerder lastig en moeilijk dan nuttig en belangrijk. Ook deze minister versterkt daarmee het beeld dat je in dit land veel beter jong dan senior kunt zijn. Jammer. Jammer. Jammer.

5 februari 2019

Waarom is Nederland zo uitgeput?

In dit artikel in het tijdschrift voor psychologie schrijft Damiaan Denys (filosoof, psychiater, neurowetenschapper en theateracteur): De waarheid die de paradox 'waarom zijn we gelukkiger dan ooit en worden er toch zoveel mensen burn-out en depressief' onthult, is dat de moderne mens (mede dankzij alle moderne media) een mensbeeld nastreeft dat ontmenselijkt. We hollen gedachteloos de illusie achterna van vrijheid, maakbaarheid en perfectie. Daar lijken we niet aan te kunnen voldoen. En: die vrije, maakbare en perfecte mens is misschien wel geen mens meer....

Steeds meer mensen realiseren zich dat we onszelf en de ander als een product zien, als maakbaar, kneedbaar in elke gewenste vorm.... terwijl we dat niet zijn en waarschijnlijk nooit zullen worden. En ook niet zouden moeten willen worden.

Laten we dus ophouden over onszelf en over anderen te denken als kneedbare producten die je kunt vermarkten. Werken is de mogelijkheid om zinvol bij te dragen, de kost te verdienen en jezelf te ontwikkelen. Werken blijft een menselijke activiteit. En dus gaat het soms geweldig en soms mis. Heeft elke werkende en werkzoekende leuke en minder leuke kanten, maakt ie fouten en doet ie fantastische dingen, heeft een dag 'zijn dag niet' en een dag 'een top dag'. Geen product dus dat zich vermarkt heeft op de arbeidsmarkt maar een mens met een baan.

19 december 2018

Cijfers van het UWV over de ontwikkelingen op de arbeidsmarkt.

Als de arbeidsmarkt zo blijft groeien worden de loopbaan mogelijkheden ook voor 55+ steeds beter (hoop ik).

ontwikkelingen arbeidsmarkt


21 januari 2019

Onbekend maakt onbemind

In Quest Psychologie (winternummer 2019) staat een artikel over daten. Het is interessant omdat daten lijkt op solliciteren en netwerken. Je leert nieuwe mensen kennen en nieuwe mensen leren jou kennen.

Uit het onderzoek waar het artikel op gebaseerd is, blijkt dat veel dates mislukken. Bijvoorbeeld omdat beide ‘daters’ niet duidelijk zijn in hun boodschap. Ze geven niet aan waarom ze willen daten en ze maken hun profiel mooier dan de werkelijkheid.

Er is nog een belangrijk ander aspect. Bij het online daten is de keuze vaak groot. Voor je het weet voel je je als een kind in de snoepwinkel... wat zal ik eens willen: dit, dat, deze, die of toch wat anders. Bij het daten betekent het dat je de ander als een product, een ding gaat zien en ook als een ding, een product gaat behandelen.

Op de arbeidsmarkt is het vaak niet veel anders. Als er veel sollicitanten zijn, is de werkgever het kind in de snoepwinkel. Als er veel vacatures en weinig sollicitanten zijn, is de sollicitant het kind in de snoepwinkel.

Kortom: we hebben de neiging om – als we de kans zien – ons eigen korte termijn belang te maximaliseren. Mmmmmm….. hier en nu het lekkerste snoepje, de leukste date, de beste sollicitant, de beste werkgever.

Als je weet dat de ander veel keuze heeft, is het dus belangrijk om als sollicitant te zorgen dat je van een ‘onbekende’ een ‘bekende persoon’ wordt. Gebruik recente foto’s, maak een korte video, bel voordat je je brief schrijft, probeer zoveel mogelijk via je netwerk te solliciteren enzovoorts. Want met een bekende ga je toch net wat zorgvuldiger en aandachtiger om, dan met een onbekende. Zo wordt de kans op een sollicitatiegesprek en vervolgens op een baan meteen een stuk groter.

17 december 2018

Taalgebruik en de arbeidsmarkt

Af en toe train of coach ik lokale politieke partijen. Dat doe ik voor de VPPG academie. Een van die trainingen gaat over debatteren en presenteren. Debatteren is stelling nemen en je standpunten verdedigen. In een debat is het ongelooflijk belangrijk welk frame je hanteert. Een frame is een kader waarmee je jouw verhaal kleurt. Door je frame valt bepaalde informatie op en andere niet. Door je frame stuur je het waarnemen en denken van je lezer of luisteraar.

Woorden kunnen een debat enorm kleuren en sturen. Dat is natuurlijk in elk gesprek zo. Maar in debatten wordt vooraf goed nagedacht over het kader dat een voorstel of verweer moet meekrijgen. Liefst overigens niet al te opvallend zodat het frame er als zoete koek in gaat… (ja, dit is ook een frame!). Na verloop van tijd wordt het frame, de gewone manier van kijken naar bijbehorende onderwerp.

Een voorbeeld daarvan is de marketingtaal op de arbeidsmarkt. Daar wil ik het in dit blog eens over hebben. Niet omdat het per definitie fout is maar omdat het bezigen van marketingdenken en marktetingtaal grote invloed heeft op hoe we met elkaar als collega’s, met sollicitanten, met medewerkers omgaan. Ik vind het onderwerp simpelweg belangrijk. Vandaar dit wat meer filosofisch blog over marketingtaal in het spreken over de arbeidsmarkt.

Taal is niet onschuldig

23 mei 2019

Denker des Vaderlands: Onze taal verandert en wij dus ook

Daan Roovers, dit jaar Denker des Vaderlands, vertelt in dit interview in trouw hoe hij merkt dat de taal uit de marketing, verkoop, economie ons denken over onszelf, ons werk, ons leven is geslopen. En hoe dat denken vervolgens ons doen en laten beinvloedt.

Laten we attent blijven op ons denken en de woorden die we gebruiken. Voor we het weten zien we onszelf en anderen als een wel/niet nuttig of bruikbaar ding. Een ding dat succes moet hebben om er toe te doen. Een ding dat stressbestendig, leuk, slim, knap, jong, vitaal, flexibel en meer van dat moet zijn om in deze wereld nog mee te tellen.

Het hele artikel lees je hier.

arbeidsmarkt en taalgebruik

arbeidsmarkt en taalgebruikEen blik op de (digitale) Volkskrant van 11 december laat dat zien. In elk blokje zitten taaltechnieken die richting aan het denken en doen van de lezer geven.

En een onderzoek over humor en de onderliggende bedoeling, bevestigt nog eens dat taal nooit onschuldig is.

Een quote uit het interview:

Vraag: Bestaat er zoiets als ‘een onschuldig grapje’?

Antwoord: ‘Nee, want er bestaat ook geen onschuldige communicatie. Elke communicatie weerspiegelt en maakt sociale relaties. Je wilt er altijd iets mee bereiken.

Het hele interview vind je hier.

Frames over de arbeidsmarkt

Er worden heel wat boeken geschreven voor mensen die op zoek zijn naar een (andere) baan. De boeken hebben meestal een zelfde strekking: denk over jezelf na alsof je een product bent dat je levert aan de arbeidsmarkt. Om geen discussie te krijgen over deze auteur of dit boek, even een anonieme quote uit een van deze boeken:  '……….. start altijd met een knelpunt, een probleem waar een oplossing voor nodig is. Die oplossing ben jij. Jij bent het product dat onder de aandacht gebracht moet worden bij een marketingdoelgroep (werkgevers binnen jouw woon-werkafstand)………'.

Bezien vanuit een bedrijf is het een logische manier van denken. Als bedrijf concurreer je met andere bedrijven om omzet en klanten. Klanten (wij dus) zijn kritisch; ze kunnen hun geld maar 1 keer uitgeven en willen het beste product voor het minste geld. Tenminste… zo hebben we onze markt van vraag en aanbod op dit moment ingericht.

Bedrijven hebben natuurlijk ook steeds problemen waar ze zo goed mogelijke oplossingen voor zoeken. Die oplossingen zitten soms in de kennis en kunde van een mens. Als bedrijf zoek je dan een nieuwe medewerker. Niks mis mee.

Ik vraag me alleen af of je als medewerker, jezelf ook als ‘product’ wilt zien. Ik vraag me af of je als werkgever over je medewerkers moet denken als ‘producten’.

Wat gebeurt er in je hoofd, als we van mensen producten maken

Een product is in mijn ogen een 'ding'. Een tv, een auto, mijn laptop… dat zijn dingen. Je gebruikt ze, verbruikt ze en gooit ze weg als ze versleten of gedateerd zijn. Als je ze met een beetje zorg voor de planeet weggooit, worden de producten gerecycled.

Als we mensen als producten zien, noemen we ze 'poppetjes', of 'handjes'. Ik reageer dan als gestoken door een bij (zie dit eerdere blog). Hoe zo is een ander mens een poppetje,handjes, een ding, een product. De ander is een mens. Met wensen, dromen, rechten, plichten, werkcapaciteit kortom 'een mens met een bij voorkeur menswaardig leven en werk'. En mens die het net als alle andere mensen verdient dat er zorgvuldig en respectvol met hem en haar wordt om gegaan.

Wat gebeurt er in een organisatie als we mensen 'verdingen'?

Dan ontstaan er gemakkelijk vragen als:

  • wat is jouw toegevoegde waarde en past die precies bij mijn probleem & eisen

  • kun je die waarde zonder gezeur, constant en consequent leveren

  • wat moet ik met jouw overwaarde

  • waar kan ik goedkoop wat extra handjes kopen

  • wat doe ik bij onderwaarde; zit er een inruilgarantie op

  • wanneer heb ik je opgebruikt; ben je recyclebaar

  • ben je al over de houdbaarheidsdatum heen (en die 55+ loopbaan dan)

  • wat kost je aan onderhoud; kan de fabrikant dat niet betalen

  • wanneer is er een nieuwe versie die ik leuker vindt.

Het denken over mensen als 'product' zie ik op steeds meer plekken terug komen. In de boeken die baanzoekers helpen zichzelf te profileren op de arbeidsmarkt. En op linkedIn wordt van iedereen verwacht dat hij/zij zichzelf als product neer zet. Inclusief de productspecificaties, de unieke en onderscheidende toegevoegde waarde en niet te vergeten: de houdbaarheidsdatum (wat moeten we dan met die 55+ loopbaan?). Producten zoeken problemen en andersom.

Enerzijds logisch. Want ja, als we op de arbeidsmarkt naar elkaar kijken als probleem en product, ga je ook in die termen over jezelf en over de ander denken en schrijven. Maar ergens gaat er voor mijn gevoel iets mis als we onszelf en de ander steeds meer zien als bruikbaar of nutteloos product. We zijn toch meer dan dat? Wordt het niet weer eens tijd om mensen als mens te zien. Ook op de arbeidsmarkt. En hun werkcapaciteiten te bezien als een van aspecten van hun mens zijn? De ander (leverancier, collega, werknemer) te zien en behandelen als mens in plaats van als product?

Een nieuw frame voor de arbeidsmarkt?

Ik denk dat het tijd wordt voor een ander frame; een andere manier van kijken en denken over arbeid. Een frame dat past bij het frame van de duurzame en circulaire economie. Een frame waarin we zorgvuldig met de wereld en elkaar om gaan. Ik heb er niet direct een mooi passend woord bij. Maar laten we beginnen met zorg en respect naar elkaar te luisteren en samen te werken aan het mens- in plaats van productgericht houden van de arbeidsmarkt.

Fijne kerstdagen.

55+ loopbaan 55+ loopbaancoaching en sollicitatietraining